بخش ۲۲ - گریستن اهالی مشکو در فراق بانو

همه اهل مشکو ز جا خواستند

میان را به خدمت بیاراستند

کنیزان سیمین بر سر و قد

غلامان مه طلعت با خرد

ز رخسارشان ماه تابان خجل

ز رفتارشان سر و بستان به گل

بگفتند کای بانوی کامجوی

از این پس دل غمگساران مجوی

بگفتند کای ماه گل چهر ما

چرا دیده پوشیدی از مهر ما

چسان بی فروغت بمانیم ما

شکیب از تو کی می توانیم ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع