شمارهٔ ۲۴۱ - ایضا له

ای خدمت تو ذخیرة عمرم

وی مدحت تو علاج هر دردم

آثار عنایت تو می بینم

چندانکه بگرد خویش می گردم

در وقت نجشّم خداوندان

اندیشة خدمتی همی کردم

چون هیچ نبود لایق ایشان

تشویر ز گونه گون همی خوردم

گفتم کم از آن که شربتی سازم

با خویشتن این سخن بپروردم

در آب حیات جان شیرین را

حل کردم و پیش خدمت آوردم

محتاج بیخ نباشد این شربت

کافسرده شدست از دم سردم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع