شمارهٔ ۱۱۹ - وله ایضا

می کنی دوستیّ دشمن من

تا از آن حشمتت فزون باشد

خود جز این چشمم از تو کی دارد

هر که را عقل رهنمون باشد؟

این چنین دون و بدگهر که تویی

به منت التفات چون باشد؟

مردمان سوی مردمی یا زند

میل دونان بسوی دون باشد

عقل را راه در دماغ بود

تیز را رهگذار ... باشد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع