شمارهٔ ۸۸۷

هر دمی با دگری ناز مکن

چشم بر روی خسان باز مکن

چون نصیبی دهی از درد مرا

دگری را بمن انباز مکن ناز کن

می کنم ناز دگر از تو نیاز

بار دگر ناز مکن مدد مردم غماز مکن

غمزه را جانب من نیز مساز

آن نخستین ز من آغاز مکن

چون کنی ترک جفای همه کس

بازش از کبر سرافراز مکن

گفته خاک ره ماست کمال

خاک را این همه اعزاز مکن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع