بخش ۱۹ - صفت صحّاف

صحاف که دل ز جورش آبست

گویای خموش چون کتابست

سر بر خط حکم او نهادم

روزی که به قیدِ او فتادم

چون سطر کتاب از پی کام

گردید رگم زبان در اندام

هر پیوندی برای من بند

شد تا چو قلمم به دامم افکند

بر وی دل پاره پاره شد جمع

پروانه مثال بر سر شمع

شد جمع دل خراب مضطر

شیرازه شد این کتاب ابتر

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع