شمارهٔ ۱۲۱

گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی

با تیر قضا چه چاره جز آماجی

شد موی تو پنبه، قد کمان، این رمزیست

یعنی که: اجل میکندت حلاجی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع