شمارهٔ ۴۰۶

باشد بکشت عمر تو برق فنا نفس

هردم که سرزند نه بذکر خدا نفس

گردم زنی ز عشق، ز هستی ببند لب؛

در بحر غوطه ور نتوان گشت با نفس

دردم چنان گداخت، که نتوان شناختن

کاین صورت منست در آیینه یا نفس

دیوار تن شکسته ز سیلاب زندگی

زان دم بدم کناره گزیند زما نفس

افتد چنانکه عضو برون رفته یی بجا

هردم چنان ز پیریم آید بجا نفس

با ما همیشه واعظ از آن در کشاکش است

خواهد که خویش را کشد از دست ما نفس

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع