شمارهٔ ۲۱۲

ما هزاران گلشن اوئیم

جز گل وصل او نمی بوئیم

ز کمند خودی شده آزاد

بسته زلف آن پری روئیم

این عجب بین که در محیط بقا

عین آبیم و آب می جوئیم

خرقه زهد و جامه تقوی

جز بمینای دل کجا شوئیم

گاه درو گهی صدف گردیم

گاه دریا شویم و گه جوئیم

گاه گوئی زنیم با چوگان

گه بچوگان عشق چون گوئیم

جز بنور علی عالیقدر

راز دل کی بدیگری گوئیم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع