شمارهٔ ۲۰۴

ما محو تجلی الهیم

آسوده ز حب مال و جاهیم

محرم بطواف کعبه دل

محرم بحریم لا الهیم

عریان بلباس خود پرستی

وارسته ز جبه و کلاهیم

نی در پی مال و ملک دنیا

نه در غم لشگر و سپاهیم

همواره بمسند قناعت

در کشور فقر پادشاهیم

صباح ببحر همچو ماهی

سیاح بر آسمان چو ماهیم

گریان بسحر چو شمع و خندان

چون گل زنسیم صبحگاهیم

داریم امید عفو هر چند

مستغرق لجه گناهیم

چون نور علی مسافران را

بردرگه دوست خضر راهیم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع