شمارهٔ ۱۹۶

مطرب گل دمید در نی دم

آشنا غوطه ور شد اندریم

ساقی عشق بهر مستان ریخت

طرح پیمانه از گل آدم

سینه ریش دردمندان را

شد نمک زار لعل او مرهم

زنده سازد لب روان بخشش

صد هزاران چو عیسی مریم

پشت پا می زنند از سر کبر

ساکنان درش بمسند جم

جز خیال رخ دل آرایش

کس نشد در حریم جان محرم

غیر نور علی که او باقیست

جاودان کس نماند در عالم

هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع