شمارهٔ ۱۴۲

دلم شد جلوه گاه آتش طور

تجلی حسنه فی معدن النور

کسی کز دار هستی گشت فانی

اناالحق میسراید همچو منصور

برآمد در نظر چون عکس دلدار

درون پرده جان گشت مستور

اگر چه خانه تن گشت ویران

ولیکن بیت قلبی فیه معمور

بیاساقی بده آنجام باقی

که گردد عشق مست و عقل مخمور

بهر سوئیکه گردد دیده ناظر

نیامد در نظر غیر تو منظور

مگر نور علی گردیده ظاهر

که بینم عالمیرا مظهر نور

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع