شمارهٔ ۱۳۰

پسته او که نوشخند آمد

خنده اش بر بساط قندآمد

نمکی از لب شکر بارش

مرهم ریش دردمند آمد

صفحه رو و نقطه خالش

در نظر مجمر و سپند آمد

تار زلفش بگردن عشاق

در ره عشق چون کمند آمد

پیش حسنش زچون و چند مگو

زانکه برتر ز چون و چند آمد

سخن تلخ زآن لب شیرین

خوشترم از گلاب و قند آمد

طبع گوهر فشان نور علی

در صفت نظم دلپسند آمد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع