شمارهٔ ۷۲

اینکه ویران شده از سیل فنا خانه ماست

مخزن گنج بقادر دل ویرانه ماست

مینماید بجهان آنچه ز پیدا و نهان

همه یک پرتو حسن رخ جانانه ماست

گرچه هر دم ز بد و نیک جهان دم نزدیم

از کران تا بکران قصه افسانه ماست

ساقیا گر نبود جام بلورین چه شود

گردش چشم تو هم ساغر و پیمانه ماست

در گلستان سر کوی تو چون بلبل مست

همه شب تا بسحر نعره مستانه ماست

آنکه از پرتو حسنش شده ممکن موجود

روز و شب عشق رخش در دل دیوانه ماست

تا شده نور علی جرعه کش محفل دل

محفل آرای دلش سید رندانه ماست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع