شمارهٔ ۴۱۷

باز از جرم شکایت ناامید از رحمتم

گفته ام کفری و اکنون بدترین امتم

ناز من دارد ملالی سایه ام خصم من است

در دل خود خوارم و در چشم خود بی عزتم

گرچه در ظاهر دلم اظهار طاقت می کند

لیک پنهان بر سر جنگ است با من طاقتم

می نویسم خط بیزاری دل پرشکوه را

با هوس پیوند دارد، نیست با او نسبتم

عالمی از رنجشم راه حکایت یافتند

از نکوخواهان دگر در زیر بار منتم

من که جا یابم برش، با رشک اغیارم چه کار

این چنین دایم در آتش از دل پرغیرتم

نیست از رنجش «نظیری» گر شکایت می‌کنم

عندلیبم ناله کردن هست رسم و عادتم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع