شمارهٔ ۱۹۸

منم کاکنون به عالم غم ندارم

و گر دارم غم عالم ندارم

ز قلاشی و رسوایی و مسنی

اساس شادمانی کم ندارم

گریبان من و دست رضایت

چرا دل شاد و جان خرم ندارم

اگر رحمی کنی زخمی دگر زن

که دیگر طاقت مرهم ندارم

اگر کامی دهی جامی دگر ده

که من سامان ملک جم ندارم

غم از شادی بزاید شادی از غم

چه غم دارم که غیر از غم ندارم

طمع‌ها خام بود امید رستن

نشاط از زلف خم در خم ندارم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع