شمارهٔ ۲۶

در دلم جلوه نما یا شمری فرسنگ است

پیش یک جلوه ی تو عرصه ی عالم تنگ است

سنگ بردار که در جام علایق زهر است

جام بگذار که در دست حوادث سنگ است

پا بسر تا ننهی سر ننهی بر در دوست

طی این راه مپندار که با فرهنگ است

تا تو بیرون نروی دوست نگنجد بدرون

نه همین دیده که دل در خور جاهش تنگ است

سحر را در بر اعجاز درنگی نبود

راستی جو چه غم ارخصم تو با نیرنگ است

بی ملامت ندهد عشق چنان ذوق نشاط

تو اگر نام بر آری بنکویی ننگ است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع