غزل شمارهٔ ۲۸

باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا...

جوی و دو جفت چکمه و گل بود و ما دو تا...

وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشت

تصدیق گفته های "هگل" بود و ما دو تا...

روز قرار اول و میز و سکوت و چای

سنگینی هوای هتل و ما دو تا...

افتاد روی میز ورقهای سرنوشت

فنجان و فال و بی بی و دل بود و ما دو تا...

کم کم زمانه داشت به هم می رساندمان

در کوچه ساز و تمبک و کل بود و ما دو تا...

تا آفتاب زد همه جا تار شد برام

دنیا چقدر سرد و کسل بود و ما دو تا،

از خواب می پریم که این ماجرا فقط

یک آرزوی مانده به دل بود و ما دو تا...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع