نیشخند

دریا به روی سینه ی ساحل خزیده مست

در بازوان فشرده تنی کامیاب را

بر ماسه های نرم طلایی چکیده ماه

پر کرده جای پای تر آفتاب را

در کلبه ای که بر سر انبوه ماسه ها

می لرزد از هراس فرو ریختن هنوز

مردی به یاد زورق خویش است و در خیال

با ماهیان به کار در آویختن هنوز

او می رود که زیر بخار سیاه شب

آنجا که چشم کس نشناسد کرانه را

تور درشت خویش سراسر بگسترد

تا برکشد ز موج ، شکار شبانه را

بدرود می کند نفسی چند با زنش

زن ، گرم گرم بر دل خود می فشاردش

این شیر دل زنی است که او در شب دراز

تنها درون کلبه ی خود می گذاردش

اشک از شکاف دیده ی زن جوش می زند

مرد از هجوم گریه به شب می برد پناه

بازوی زن به بازوی در تکیه می کند

مرد از درون کلبه قدم می نهد به راه

دنبال مرد ، سایه ی درهم شکسته اش

بر ماسه های سوخته چون لکه ی تری است

اما زنش ز سایه ی او برگرفته چشم

زیرا کسی که می رسد از راه ، دیگری است

شب می رسد به نیمه و رو می کند به صبح

در کلبه جز صدای نفس های شاد نیست

زورق نشین هنوز در آغوش آب هاست

بیمش ز نعره های خروشان باد نیست

لختی دگر سپیده دمیده ست و از نسیم

دریا شنیده بوی خوش آفتاب را

مردی درون کلبه ی صیاد ، خفته مست

در بازوان فشرده زنی کامیاب را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع