برگ و باد

چراغ شب تار من بودی ای زن

دریغا که دیگر چراغی ندارم

مرا یاد تو تندباد بلا شد

که جز وحشت از او ، سراغی ندارم

مرا سوختی ، سوختی با نگاهی

نگاهت چو خون شعله زد در تن من

چنان آتش افروختی در نهادم

که خاکستری ماند از خرمن من

ز چشم تو ام سر کشید آفتابی

کزان پاک تر ، آفتابی ندیدم

رخ از من بپوشید و بر او نگیرم

که جز بخت خویشش حجابی ندیدم

مرا سایه ی شوم نفرینی از پی

روان است چون گربه ای در غروبی

نه از او توانم گذشتن به گامی

نه او را ز خود دور کردن به چوبی

جهالن با تو آغاز شد ، نازنینا

به هجر تو دانم که فرجام گیرد

مرا زیستن بی تو نامی ندارد

مگر مرگ من ، زندگی نام گیرد

عزیزا !‌ من آن استخوانی درختم

که با آخرین برگ خود شاد بودم

مرا آخرین برگ هستی تو بودی

دریغا که من غافل از باد بودم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع