شمارهٔ ۲۴۱

بر خویش نهد تهمت غمخوارگی من

تا غیر شود در پی آوارگی من

مشغول به نظاره اویم من رسوا

چندان،‌ که جهانی شده نظّارگی من

خجلت‌زده گشتیم من و چاره‌گر از هم

از بس که فرومانده به بیچارگی من

دل جمع ز باز آمدنم کرده مرانم

اندیشه کن از رفتن یکبارگی من

میلی دهد از رشک فریبم به می و جام

تا یافته کیفیت خونخوارگی من

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع