شمارهٔ ۲۹۸

روز و شب بیهده با اختر خود جنگ مکن

بر دل خویش فراخای جهان تنگ مکن

هر چه دانی که بانجام نیاری بردن

هم ز آغاز بر او بنگر و آهنگ مکن

دل داننده بود آئینه صورت غیب

بعبث آینه را دستخوش زنگ مکن

پیش فرزانه دانا ره استیزه مپوی

مستی و عربده بر دانش و فرهنگ مکن

ننگ نادانی از ننگ تعلم بیش است

ای فرومایه ز آموزش کس ننگ مکن

پیشرفت همه کارت بجهان راستی است

قوت کار خود از حیله و نیرنگ مکن

چاره از صبر بجو حادثه را، نی زجزع

دل اگر تنگ شود حوصله را تنگ مکن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع