شمارهٔ ۱۶۱

ترکیم سحرگاهان، در بستر خواب آمد

با زلف پریش آمد، با حال خراب آمد

با طره شوریده با زلف پریشیده

با لعل لب میگون با جام شراب آمد

چون دید که رنجورم بیچاره و مخمورم

از اهل و وطن دورم، از راه نواب آمد

آشفته و مستانه چون مردم دیوانه

با ساغر و پیمانه با ناز و عتاب آمد

ای مونس جان بر گوی راز دل این مشکوی

که نیمه شبم زاین کوی آهنگ رباب آمد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع