شمارهٔ ۲۱۲

گردید الف قامت ما آخر دال

بر دوش نبردیم مگر وزر و وبال

بگذشته ما بود سراسر غفلت

تا چون شود آینده که خوابیم الحال

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع