شمارهٔ ۳۱

راست گویم من اگر خود مرد دهقان بودمی

هر درختی غیر تاک از باغها بدرودمی

پس به جای هر درختی تا ککی بنشاندمی

نیز صد تاک دگر بالله بر آن افزودمی

بهر هر تاکی پس از میخانه چون ببریدمی

وانگهی از خم بهر جو چشمه ای بگشودمی

تا نگه دارم من از چشم بدان پاکان تاک

نی به روز و نی به شب یک لحظه ای نغنودمی

چونکه آنها را به کام دل به بار آوردمی

دانه ی انگور آنها را به کس ننمودمی

چیدمی انگور آن بر دوش خود بگرفتمی

پس ره میخانه با بار گران پیمودمی

پس به دست خود همه انگورها افشردمی

کردمی در خم سر آن را به گل اندودمی

وانگهی هم روز و هم شب پای خم بنشستمی

از شعف گاهی به پای خم سر خود سودمی

چون رسیدی باده اول سجده ی حق کردمی

نی همین سجده، نمازی هم بر آن افزودمی

از نشاط و شوق آنگه دوره ای رقصیدمی

بوسه بر خم دادمی آنگه سرش بگشودمی

پس از آن می یک دو کف بر خویشتن افشاندمی

خرقه و سجاده خود را به می آلودمی

پس لب خود بر لب خم با ادب بنهادمی

آنچه بودی من در آن پیمانه سان پیمودمی

در ته آن ای «صفایی» چیزی ار ماندی به جای

حسبة لله تورا هم جرعه ای بخشودمی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع