شمارهٔ ۸۱ - ایضاً غزل: منه تَغَمَّده الله تعالی بِغُفرانه

من شیفته و مست و خراب از غم یارم

حیران و جگر سوخته از هجر نگارم

گر یار مرا باز نخواند به سر خویش

من خون جگر در غمش از دیده به بارم

سوگند بدان عهد که با زلف تو بستم

جز بر سر زلفت به کسی دل نسپارم

یا رب سببی ساز که باز آن خم گیسو

یک روز به چنگ آرم و جان را به سپارم

ای کاش که باز آن شوخ پری چهره ی طناز

باز آید و چون ماه، نشیند به کنارم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع