شمارهٔ ۶۴ - در رثاء

دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاری

به بار اشگ جگر گون ز دیده پرنم

که بهر تعزیه خواجه شاه منصور است

لباس چرخ کبود از مصیبت و ماتم

فغان که زود همای وجود او فرمود

ز باغ دهر توجه به آشیان عدم

کسی ز اهل کرم چون نبود بهتر ازو

درین زمانه به لطف خصال و حسن شیم

به لوح تربت وی از برای تاریخش

نوشت کلک قضا بهترین اهل کرم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع