شمارهٔ ۳۷۹

ای نفس چو برگ کامرانیت نماند

خو با غم کن که شادمانیت نماند

عیشی و جوانی و خوشت وقتی بود

آن عیش گذشت و آن جوانیت نماند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع