شمارهٔ ۶۲

گرچه ز مه و مهر به رخ بردی دست

خود بین مشو و مباش آئینه پرست

کاین آینه بس آینه رخ را دیده ست

کز زنگ اجل تیره شد و آینه هست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع