شمارهٔ ۱۱

شاها به ذات پاک خدائی که حکمتش

بر درگه تو رایت شاهی فراشته ست

وز بهر حفظ بیضه اسلام و ضبط ملک

ذات ترا به داد و دهش بر گماشته ست

نقاش صنع او بر سر کلک کن فکان

نه طاق را به کوکب زرین نگاشته ست

کاین تهمت شنیع که بر بنده بسته اند

آگه نبوده است و گناهی نداشته ست

حالی کنون ز تنگی حال و ز خوف خصم

او را نه برگ شام و نه امید چاشته ست

با اینهمه نکرده گناهش فروگذار

کایزد بسی گناه چنین درگذاشته ست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع