شمارهٔ ۶

مده فریب مراین عقل خاص طبعت را

به طبع شعرپرست و به شعر عام فریب

ز فخر شعر نی جاه تو رسد به فراز

ز ننگ شعر سر قدر من رود به نشیب

اگر تو شعر بگوئی نماندت آزرم

من ار به شعر گرایم رساندم آسیب

نه ذوق یابد ازو لذت و نه تن قوت

اگر چه سازد زرگر ز زر و عنبر سیب

به استقامت احوال با زمانه بکوش

چو دور گشت باذنب تو نیز رو بازیب

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع