شمارهٔ ۲

ای آنکه عفو کامل و احسان سابقت

برداشت رعب و امید و بیم را

در حل و عقد نظم جهان دست قدرتت

برهان نمود معجز کف کلیم را

شرمنده دو لفظ تو از تو نواخت یافت

آری کریم نیک نوزاد یتیم را

بوسیدادیم پای تو را از سر حسد

بدخواه شد سهیل یمانی ادیم را

در حق من که گاه سخن داعی حقم

لطفی بکن رعایت حق قدیم را

یعنی که آن پیام به گوش ملک رسان

دانم که دانی آخر رسم حکیم را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع