شمارهٔ ۱۹۷

رشک نام او زبانم را ز غیرت لال کرد

عشقم از گفت و شنود خلق فارغبال کرد

سرفرازی‌های گردون از تنزل‌های ماست

پستی ما، نام دشمن را بلند اقبال کرد

ناله شوریدگان شور آورد، چون عندلیب

خود پریشان بود گل را هم‌پریشان حال کرد

{بیاض}

از برای امتحان، اول مرا پامال کرد

من که زیر لب بر افلاطون تمسخر می‌زدم

عشق طفلی آخرم بازیچه اطفال کرد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع