شمارهٔ ۳۱ - قطعه ای است هنگام تبعید در خراسان

ای وای به من که یک غلط گفتم

از گفته خویشتن پشیمانم

جز جاده کوی تو نمی دانم

با این همه وسع ملک سبحانم

در ملک رضا نشستنم خوش تر

از گوشه خانه های ویرانم

خاک ره شاه هشتمین بودن

به از شاهی روم و ایرانم

ای دست اجل بگیر بازویم

وی خلعت آخرت بپوشانم

ای سنگ لحد به فرق من بنشین

وی خاک به خویش ساز پنهانم

ای شام فراق دورتر رانم

وی صبح وصال بیش تر خوانم

گوئی که مداد خون دل باشد

کامروز برون شده ز چشمانم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع