شمارهٔ ۵۲۲

تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتم

چون نقش پی خویش به هر رهگذر افتم

از جور تو نزدیک بدان شد که سراپای

خون گردم و یک قطره ز مژگان تر افتم

در دیده اگر جای دهد خصم عذابست

آن به که رقیبان ترا از نظر افتم

تا ره به سرا پردة سیمرغ توان یافت

چون پرتو خورشید چرا دربدر افتم!

وقت است که چون غنچه ز ابرام تو فیّاض

از پیرهن تنگ صبوری به در افتم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع