بر بالِ باور ...

دانسته های ما و

بر بال باورهایمان بسته ست.

وقتی که چیزی را می آموزیم؛

چندین چراغ تازه، در دهلیز باورها می افروزیم

بالاترین ناباوری مرگ است!

در عرصه پیکارمان با مرگ،

تدبیری نمی دانیم

وقتی شبیخون می زند، ناچار

در بهت، در ناباوری، خاموش می مانیم!

او را که تا دیروز می دیدیم،

او را که با هر ذره جان می پرستیدیم،

در باغ باورها،

در آن آفاقِ عطرافشان،

از دانش، از گفتار، از لبخندِ شیرینش،

گل هایِ نور و مهر می چیدیم؛

ناگاه!

باور کرد باید؟!

آه،

این درّه تاریک،

این خاموشیِ مطلق

این بهت، این بغض،

این فاصله، این ظلمت، این سرما و این سرسام؟

این آوار؟

این سنگِ سرد؟! این گور؟

این تا همیشه؟

تا ابد؟

تا بی نهایت؟

دور...!

آنگاه، بی او،

باز این مصیبت گاه،

و این راه!

ناباوری تیری است!

تیری گران، جانسوز.

آنگونه جانسوز است،

کز بال باورهای مان،

خون می چکد امروز!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع