شمارهٔ ۲۰۹

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

زمین تر شد ز آب چشم فایز

بسوزد عالم از آه شرربار

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع