شمارهٔ ۵۵

در بند هرچه در دو جهان هست نیستم

در حیرتم که اینهمه مفتون کیستم

رازم چو شمع بر همه آفاق گشته فاش

خندان به حال خویشتن از بس گریستم

گر آبیم در آتش دل چیست مسکنم

ور آتشی در اشک روان غرقه چیستم

از من به غیر دوست نشانی بجا نماند

وان ترک باز درپی غارت گزیستم

با یک دو قطره خون دل و مشتی استخوان

یک عمر در شکنج غمت خوب زیستم

روزی که دیده محو تماشای او نبود

بر تیره شام هجر چرا ننگریستم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع