راز سخن

رباعی شمارۀ ۴

گیرم که چمن‌چمن بهار آرَد گل

گیرم که چمن‌چمن بهار آرَد گل
بشکفته‌قیامتی به بار آرَد گل
شایستهٔ گورِ عاشقی گر نشود
ای سبزه جوانی به چه کار آرَد گل؟

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.