بخش ۱۲ - غزل

بر اعدا سپاه تو منصور باد

کمین چاکرت به ز فغفور باد

پری گر زند خصم جاهت به سر

ز تندی به فرقش چو ساطور باد

به دست تو سرپنجه رستمی

چو بازوی اطفال، بی زور باد

به نزدیک خود چیده ای برگ عیش

ز عشرتگهت چشم بد دور باد

به وحدتسرای تو درعودسوز

گل اخگر از آتش طور باد

چراغی که در محفلت پا نهد

چو خورشید، سرچشمه نور باد

بهشتی ست بزمت ز روی طرب

به هر جانب استاده صد حور باد

زند تا اجابت بدین نغمه چنگ

نی کلک طغرا پر از سور باد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع