بخش ۵ - عرض نامه پیش محبوب

خادمه چون واقف اسرار گشت

بست میان، در پی این کار گشت

داشت سخن، زهره گفتن نبود

فرصت گفتار طلب می نمود

نیم شبش خادمه بیدار یافت

وقت خوش و فرصت گفتار یافت

کرد زاحوال جوانش خبر

گفت همه حال دلش سر به سر

چون صنم این نکته ز خادم شنید

لعل لب خویش به دندان گزید

گفت به آن خادمه یعنی خموش

زان که بود بر در و دیوار گوش

کیست، کدام است، کجا و چه کس

باز که بر دست به رویم هوس

کشته چو او گشته درین غم بسی

کام ندیدست ز لعلم کسی

اوست گدایی و منم پادشاه

کو برود، راه درین کو مخواه

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع