دیوان اطعمه

بخش ۱۰۶

نانوشته مانده است

آن کس که خورد کاسه اوماج سیر داغاز وی عجب مدار تو آشفتگی دماغ

صحن مزعفری که به دست آورد کسیدارد دلش ز لذت و عیش جهان فراغ

چون زلبیا نگاه کن اندر تمام دهرنشکفته است یک گل احمر ز هیچ باغ

قناد را نگر که در آن شیشه های اورخشنده قرص صندل و لیموست چون چراغ

ای خرم آن زمان که بود بر حلیم گرمدر پیش من کشیده بود مطبخی ایاغ

ترشی چو با برنج مزعفر بدید گوشتگفتا قرین شدست به هم عندلیب و زاغ

چون مهر دعوت است سرشته به جان اوصوفی به دهر چاره ندارد ازین بلاغ

هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع