شمارهٔ ۵۴

ای شاه حسن بر من مسکین زکوه ده

دل مرده ام مرا زلب خود حیات ده

چشم مرا ز خاک قدم ساز پر ز کحل

نیکی کن این زمان و به بحر فرات ده

از شوق روی خوب تو دارم رخی چو زر

وجه مرا ببین و ازان لب نبات ده

دل در کمند زلف تو افتاد و شد اسیر

از بند آهوی حرم است او نجات ده

جز یاد دوست هر چه بود هست مهملات

ای دل بیا و ترک همه مهملات ده

نشناخت قدر خاک کف پای تو رقیب

ای مه به داغ آتش هجران برات ده

فصل صبوح زان می حمراکه خورده ای

ساقی مرا به لطف ازآن باقیات ده

خواهی تو صوفیا که بیابی ز خود حضور

بردار از وطن دل و ترک هرات ده

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع