بخش ۲۳۹ - عبدالعظیم

بود عبدالعظیم آنکو ز رتبت

کند بر وی تجلی حق بعظمت

پس او آرد تذلل در ولایت

ادای حق عظمت را بغایت

بچشم خلق پس ذات قدیمش

ز عظم خویش بنماید عظیمش

نماید مرتفع ذکر و ثنایش

میان خلق از حسن ولایش

چو خالی شد ز خویش از فرط ذلت

رسد تو قیرش از سلطان عزت

بهر کس افتد از عظمت نگاهش

شود او در تذلل خاک راهش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع