شمارهٔ ۹۱ - تاریخ فوت شاعر شیرین سخن مرحوم رنجی

رفت از کفم مصاحب با جان برابری

دانا دلی لطیفه سرائی سخنوری

میگیریم از فشار غم اندوز عقده‌ئی

میسوزم از شرار جگر سوز آذری

مستغرق است زورق صبرم ببحر غم

چون کشتی شکستهٔ بگسسته لنگری

حال مرا بمرگ تو ای رنجی عزیز

داند کسی که رفته ز دستش برادری

گویند دل بمهر رفیق دگر به بند

در من دلی نمانده که بندم بدیگری

با این همه چه چاره توانم که بنده را

تدبیر نیست در بر ‌امر مقدری

صد حیف از آن وجود سراپا ادب که بود

فضل مجسمی و کمال مصوری

او را بگاه نطق و بیان هرکه دید گفت

از صائب و کلیم عیان گشته مظهری

مدح کسی نگفت ز روی طمع که بود

قانع بدسترنجی و رزق مقرری

پیموده راه حق و بمقصد رسید و گشت

واصل بحق که همچو علی داشت رهبری

زو ماند شعر نغز فراوان و هریکی

رخشان در آسمان ادب همچو اختری

رفت و صغیر از پی تاریخ وی سرود

رنجی چو رفت مانده ز او گنج گوهری

۱۳۸۰

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع