شمارهٔ ۳۲۰

عمریست که در هجران میسوزم و میسازم

با این غم بی پایان میسوزم و میسازم

در بزم فراق ای دوست شب تا بسحر دایم

چون شمع سرشک افشان میسوزم و میسازم

بی روی تو شد عالم زندان بلا بر من

با محنت ا ین زندان میسوزم و میسازم

پویای ره کویت جویای گل رویت

با خار در این بستان میسوزم و میسازم

حرمان وصال تو آتش زده بر جانم

با آتش این حرمان میسوزم و میسازم

از طعن رقیب آذر دارم بجگر‌اما

با سرزنش عدوان میسوزم و میسازم

مانند صغیر از دل آهم شرر انگیزد

با این نفس سوزان میسوزم و میسازم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع