تکبیت شمارهٔ ۲۸۲
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشهای نشینیم
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشهای نشینیم
شُد تازیانهی حِرص، قَدِّ خمیدهی ما
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.