قصهٔ تو

در این کرانهٔ تلخ

تنها دست‌های توست که من را می‌فهمد

و بهار را با سرانگشت‌ آب‌های جهان

سر ریز می‌کند بر شاخه‌هایم،

تا هزار بار زنده شوم

از باد و باران

با هزار ستاره بر بال‌هایم.

چای بنفشه دم می‌کنیم

سرشار از عطر لیمو

که افشرده‌ایم بر نفس‌هایمان؛

زیر درخت نارنج...

و تو با من که اشک‌ریزانم سایه‌نشین می‌شوی!

دست‌های معجزه‌ات

عشق در آستین دارد

شیرین کن این کرانه‌ را!

تنها چشم‌های توست که من را می‌شناسد

و مرواریدباران می‌کند

سینی مرصع لحظه‌هایم را...

تنها قلب توست که با سنت دریا

من را به خواب‌های ماه می‌کشد؛

و تو دم به دم برایم می‌خوانی:

بهار که بیاید...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع