رفاقت

باز هم پشت باغ چشمانم ، انتظاری غریب روییده ست

بازهم یک نفس سیاهی و درد، در حیاطم شبانه تابیده ست

هیچ کس نیست باورم بکند ، دست بر زخم شانه ام بکشد

هیچ کس هم ندیده ازسردرد، بغض برگونه هام باریده ست

زخمی اشتباه دیرینم ، سنگسار هجوم باورها

خشم سنگی که بازاز ته دل، پیکرم را شدید بوسیده ست

شاعر زخم خورده ی شعرم ، زیر آوار حس کال خودم

مرگ احساس کهنه ای ست که باز،نسخه ای ازغروب پیچیده ست

هیچ کس هم نخواست تا دیگر، نشوم زیر غصه ها مدفون

آه دیرست و پیکرم این بار، زیر آوار درد پوسیده ست

باورم می کنی رفیق دلم؟ ، من همان اشتباه دیرینم

بی گمان این صدای تقدیراست، که به این حس و حال خندیده ست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع