شعر شمارۀ ۵۱

بزرگ می‌شوم

پشت انارستان لبت

خنک می‌شوم روی وسعت شالیزار

و درو می‌شوم

داس‌هایی را که

تیز

آب‌دیده

قد می‌کشند زالوهایی مثل دست تاریخ...

خمیده روی اشتباه باستانی زندگی

تا رسوایی کویو*های مرده...

طناب‌پیچ

جمع می‌شود پاهایم

در کوره‌های آدم‌سوزی

که آدم نه آدم که حوا...

و جن‌هایی را زندگی می‌کنم

در سایهٔ برنج

...

باختن

مدرنیته می‌شود

برق می‌اندازد زره‌ جنگ‌خواه را

وسعت شالیزار داغ می‌شود...

و پیام آخر قد می‌کشد

انارها می‌پوسند...

جنگ، آغاز... .

*کویو = کیو = قسمت‌هایی برجسته در لابه‌لای شالیزارها که برای استراحت و غذا خوردن شالیکاران

کاربرد دارد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع