شعر شمارۀ ۳۷

نقاشی‌های خاکستری‌

روی فنجان‌ ترک‌خورده

تبادل مرگ است.

زندگی را که نمی‌فهمیم؛

باورم پشت تیرک‌های دربه‌دری

قد خم کرده

و ترس

لابه‌لای آرزوهای مرده

ترانه می‌خواند.

نقاشی‌های خاکستری

بزرگ نمی‌شود

شکسته‌ها که بریزند دست‌های من هم...

کسی چه می‌داند؟

شاید

دوباره

ترک بخورد فنجان،

صبح سه‌شنبه

ده سال بعد / شاید

یک سال بعد / شاید...

هنوز امیدی هست؟

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع